21, Het symposion: Aristofanes over Eros

In het huis van Agathon prezen de roepende vrienden het verhaal van Sokrates over Eros. EN zijn stemden met luide stem in, dat het nodig was dat ook iemand anders van de aanwezigen Eros prijst. En zij vroegen Aristofanes de komediedichter - want ook deze was toevallig aanwezig - de Godheid te prijzen. en deze verheugde zicht erover dat de vrienden dit vroegen, omdat hij zoor een verhaal over Eros wilde vertellen, begon hij alsvolgt te vertellen: "Het lijkt mij, zoals ook Sokrates, noodzakelijk te zijn de ware aard van Eros te tonen. Want aan mij, terwijl lik rondkijk, lijken de mensen de macht van Eros niet te kennen. Zoals ik meen is het nodig dat alle mensen beseffen dat Eros een zeer menslievende God is, omdat hij nooit nalaat de mensen te helpen, en in het bijzonder de liefhebbende mensen. ik en Diotima willen hetzelfde zeggen, terwijl zij de kracht van Eros uit die geboorte uiteenzet, terwijl ik aan jullie de oude lotgevallen van de menselijke natuur duidelijk maak. Want de aard van ons was vroeger anders. Eerst waren er niet zoals nu twee geslachten van de mensen, mannelijk en vrouwelijk, maar bovendien bestond er nog een derde geslacht. Aan dat derde geslacht, deelhebbend aan mannelijk en vrouwelijk, was de naam "man-vrouwelijk". De gestalte van ieder mens was rond, aangezien het rus en zijde rondom had. Hij had vier handen en evenveel benen, twee geslachtsdelen en één hoofd, dat twee gezichten heeft, en vier oren. En hij ging rechtop, en wanneer hij zich wilde haasten, zette hij om de beurt de ledematen neer - terwijl het er toen acht waren -, duikelend in een cirkel. Zo waren de mensen qua kracht erg indrukwekkend. En in het bijzonder gingen ze naar de hemel omhoog en vervolgens probeerden zijn de Goden van hun kracht te beroven, door hen van de Olympos te verjagen. En Zeus en de andere Goden zagen de mensen zich overmoedig gedragen, en waren eerst in grote problemen, en vervolgens zei de vader van de Goden: "Ik wil hen, die zich overmoedig gedragen doen stoppen. Het lijkt me dat het volgende middel het beste is: Ik ben van plan de helft van de kracht van hen af te nemen, door ieder mens door te snijden. En vervolgens is het nodig dat deze, terwijl ze voortgaan op twee benen, denkend aan de oude overmoed, en dat ze rustig zijn. Zo niet, dan ben ik van plan ze weer doormidden te snijden, en ze te dwingen op één been te gaan, hinkend. Zo dan zullen de mensen niet blij zijn het op ons gemunt te hebben.