Maar toen zij zich te goed hadden gedaan aan het eten en drinken,<br> begon (dan) Calypso, de stralende onder de godinnen, (te spreken) met de woorden:<br> " Van Zeus afstammende zoon van Laërtes, vindingrijke Odysseus,<br> wil jij zo dan naar huis naar je geliefde vaderland<br> nu direct gaan? Maar het ga je desalniettemin goed.<br> Als e echt in je hart zou weten, hoeveel smarten voor jou voorbestemd<br> zijn te doorstaan, voordat je je vaderland bereikt,<br> dan zou je wel hier ter plaatse blijvend samen met mij dit huis bewonen (bewaken)<br> en onsterfelijk zijn, ook al verlang ernaar (terug) te zien<br> jouw echtgenote, naar wie alle dagen verlangt.<br> Toch beweer ik zeker niet slechter te zijn dan zij,<br> niet in gestalte niet in schoonheid, aangezien het helemaal niet gepast is<br> dat sterfelijke vrouwen zich meten met godinnen in/op het gebied van gestalte en uiterlijk." <br> (Maar) tot haar ten antwoord sprak de slimme Odysseus:<br> " Machtige godin, wees niet hierom boos op mij; ook zelf weet ik<br> zeer goed, dat de zeer verstandige Penelope <br> minder is dan u in uiterlijk en grootte om te zien;<br> want zij is een sterveling/sterfelijk, maar u (bent) onsterfelijk en eeuwig jong/zonder ouderdom.<br> Maar toch wil ik en verlang ik alle dagen<br> naar huis te gaan en de dag van de terugkeer te zien.<br> Maar als iemand van de goden mij weer schipbreuk zal doen lijden op de wijnkleurige zee,<br> zal ik dat verdragen in mijn borst met/hebbend een leed verdragend hart;<br> want ik heb al zeer vele dingen geleden en veel doorstaan<br> op de golven en in de oorlog; laat dit daar ook maar bij komen/zijn."<br> Zo sprak zij, en de zon ging onder en de duisternis naderde/viel in;<br> en nadat zij beiden dan naar het binnenste van de gewelfde grot gegaan waren<br> genoten zij (beiden) van de liefde, bij elkaar blijvend.