En hij zei: “Sta midden in de nacht op en bewapen jullie allen en ga naast de muren staan op wacht, en jullie zullen al wat ik jullie gezegd zal hebben doen.” En onmiddellijk deden zij de bevelen (bevolen dingen). Hij klom op zijn paard zonder zadel en droeg een sikkel. Gedurende vele nachten had hij immers gezien dat die koning bij de voet van een zekere boom kwam om zijn behoefte te doen. Bij zijn aankomst zong altijd een koekoek die in de boom zat. Hij inderdaad ging de stad uit en maakte (plukte) kruid dat hij in een samengebonden bundel voor zich droeg, op wijze van een schilddrager. En meteen zodra hij de koekoek hoorde zingen naderde hij/kwam hij dichterbij, (en) merkte op dat die koning bij de boom was gekomen. Hij ging dus naar hem toe/tegenover hem, die reeds zijn behoeften had voltooid. De bondgenoten die met de koning waren dachten dat hij een van hen was; zij begonnen te schreeuwen dat hij zelf zich verwijderde uit de weg/uit de weg moest gaan voor de koning. Maar niet opgevend wegens hen, veinzend dat hij van de plek wegging, verbond hij zich met de koning, en met al zijn dapperheid, nadat zij allen afgewezen waren, trok hij de koning met geweld naar zich toe en droeg hem. Toen hij spoedig bij de muren van de stad kwam, begon hij te roepen: “Komt naar buiten en doodt het hele leger van de koning, omdat, kijk, ik heb hem zelf vast als krijgsgevangene.” En zij, terwijl zij naar buiten gingen, doodden sommigen, anderen stuurden zij op de vlucht; hierdoor hebben de Romeinen een ontelbaar gewicht van goud en zilver gehad. Zo keerden zij zegevierend terug naar de stad, en wat zij aan de eerder genoemde soldaat hadden beloofd, voldeden zij, natuurlijk dertigduizend sestertiën en een bronzen paard als verguld gedenkteken en zonder zadel, terwijl hij er zelf bovenop zit, met de hand waarmee hij de koning had gepakt uitgestrekt. Op het hoofd van het paard een gedenkteken voor/aan de koekoek bij wiens gezang hij de overwinning had behaald. Ook de koning zelf, die van kleine gestalte was, met zijn handen op de rug gebonden, zoals hij hem gevangen had, bond hij vast onder de hoef ter herinnering.
