LES 22: Panta rei (versie 2)

Twee krachtige slaven kwamen eens naar een grote rivier.
Zij wasten in die rivier kledingstukken met schoon water.
Dat werk was lastig, en tenslotte waren de kledingstukken schoon.
De slaven legden de natte kledingstukken op de struiken.
Terwijl de zon die kledingstukken droogde, bleven de slaven zelf in de schaduw van de hoge bomen.
Ze aten brood en dronken wijn.
De slaaf Xanthias zuchtte:
"Hoe moeilijk is dit leven van ons; want telkens wassen wij deze kledingstukken in dezelfde rivier."
Zijn vriend Anthrax zei:
"Je vergist je, want het is voor niemand mogelijk om tweemaal in dezelfde rivier te gaan, zoals die Herakleitos zegt, de wijze man."
Xanthias lachte:
"Je vertelt onzin; want hoe komen wij vandaag bij een andere rivier dan gisteren?"
Anthrax legde hem uit:
"De rivier blijft dezelfde, maar het water van de rivier is niet meer hetzelfde; want het stroomt altijd.
Herakleitos meent, dat de wereld altijd veranderingen ondervindt.
Want elk mens is eerst jong en krachtig, en daarna wordt hij oud, en tenslotte sterft hij.
Zo stroomt ons leven voorbij, als het water van deze rivier."
Xanthias zei:
"Je zegt dus, dat alles stroomt."
Hij keek naar de lege wijnzak en zei:
"Maar deze wijn stroomt niet meer; want niets blijft."