Les 22 - Alles stroomt
les 22
Alles stroomt
Er kwamen eens twee sterke slaven naar een grote rivier. Die wasten in die rivier
kleidingstukken met schoon water. Dat werk was lastig, maar tenslotte waren alle
kledingstukken schoon. De slaven legden de natte kleidingstukken op de struiken. In de
tijd dat de zon die kledingstukken droogde, bleven de slaven zelf in de schaduw van de
hoge bomen. Ze aten brood en dronken wijn.
De slaaf Xanthias zuchtte: 'Wat moeilijk is dit leven van ons; want telkens wassen deze
kleren in dezelfde rivier.' Zijn vriend Anthrax zei: 'Je vergist je: voor niemand is het
immers mogelijk om tweemaal dezelfde rivier in te gaan, zoals die beroemde man
Herakleitos zegt.' Xanthias lachte: 'Je vertelt natuurlijk onzin: want hoe komen we
vandaag bij een andere rivier dan gisteren?'
Anthrax legde hem uit: 'De rivier zelf blijft, maar het water van de rivier is niet meer
hetzelfde; want het stroomt altijd. Herakleitos meent dat de wereld altijd veranderingen
ondergaat. Elke mens immers is eerst jong en sterk, daarna wordt hij oud en tenslotte
sterft hij. Ons leven stroomt dus net zo voorbij als het water van de rivier.' Xanthias
zei: 'Je zegt dus dat alles stroomt...' Hij keek naar de lege wijnzak en zei: '... maar
deze wijn stroomt niet meer; er blijft namelijk niets.'