Carmen 5 (versie 2)
Laten we leven, mijn Lesbia, en beminnen
en de praatjes van al te strenge oude mannen
allemaal één cent waard achten!
Zonnen kunnen ondergaan en terugkeren
(maar) wanneer eenmaal voor ons het korte licht uitgaat, 5
moeten wij één eeuwige nacht slapen (lett. moet er één eeuwige nacht door ons worden geslapen).
Geef mij duizend kussen, daarna honderd,
vervolgens een tweede duizend/nog eens duizend, daarna een tweede honderd,
vervolgens onafgebroken nog eens duizend, dan weer honderd.
En dan, wanneer wij vele duizenden (kussen) zullen hebben gemaakt, 10
zullen wij die door elkaar gooien, opdat we niet weten,
of opdat niet een kwaadwillende jaloers kan zijn,
wanneer/omdat hij weet dat er zoveel (van) kussen zijn.