Latijn en Grieks.com
Latijn en Grieks.com
Latijn en Grieks.com

Phoenix > Boek 3

Tekst 6.8: De weduwe van Ephese

Een eerbare vrouw.
een of andere vrouw te Ephese was zo bekend om haar kuisheid, dat ze zelfs vrouwen van naburige volken verleidde om naar haar te kijken.
Welnu, nadat ze haar man heeft begraven, was ze niet tevreden met de algemene gewoonte om de lijkstoet te begeleiden met loshangende haren of om voor de ogen van de menigte op haar ontblote borst te slaan.
Ze begeleidde zelfs in de grafkamer de dode, en nadat het lichaam in een grafkamer was geplaatst ging ze het op Griekse wijze bewaken en onafgebroken wenen.

Haar ouders noch haar verwachten konden haar daar wegleiden terwijl ze zich zo pijnigde en door vasten de dood nastreefde.

De volgende nacht bemerkte de soldaat die de kruisen bewaakte een licht tussen de grafmonumenten dat nogal helder schitterde en hoorde het gezucht van iemand die rouwde.

Door de ondeugd van het menselijke geslacht verlangde hij sterk te weten wie daar was of wat die deed. Hij daalde dus af naar de grafkamer en nadat hij de hele mooie vrouw had gezien, stond hij eerst stil omdat hij in verwarring gebracht was door een wonder. Wanneer hij vervolgens het lichaam van de dode en de tranen zag, zag hij in dat de vrouw het verlangen naar haar echtgenoot niet kon verdragen. Daarom begon hij de rouwende vrouw aan te sporen om niet in vergeefs verdriet te volharden. Maar de dame begon nog zich heviger op de borst te slaan en legde de uitgetrokken haren op het lichaam van haar man.

De soldaat trok zich toch niet terug. Hij bracht voedsel en wijn naar het grafmonument voor de vrouwen. Uiteindelijk reikte de slavin, die verleid was door de geur van de wijn haar handen uit en begon dadelijk de koppigheid van haar meesteres te veroveren. Ze zei: 'Wat zal voor jou nuttig zijn als je zal sterven door te vasten, als je je levend zal begraven? Je wil toch wel liever leven en van het gunstige licht genieten? Zelfs het lichaam van je echtgenoot moet je aansporen om te leven.'

... maar het vlees is zwak
Nadat de vrouw zich gedurende vele dagen zich onthouden had van voedsel en de honger overleeft had, verdroeg ze dat haar koppigheid gebroken werd en ontving ze niet minder begerig dan de slavin het voedsel. De soldaat, die eerder had opgemerkt dat de dame heel mooi was, treuzelde in het graf gedurende vele uren, en met dezelfde vleiende woorden, waarmee hij had verkregen dat de dame wou leven, viel hij nu haar kuisheid aan. En de kuise vrouw vond de jongeman niet lelijk. Tenslotte overtuigde de soldaat haar zijn liefde niet af te wijzen. Zij lagen dus niet alleen die nacht, waarin ze trouwden, samen, maar ook de volgende en de derde dag, met een gesloten grafdeur.

Een toonbeeld van medelijden
Toen de ouders van ��n gekruisigde bandiet zagen dat de kruisen zonder bewaker waren, namen ze om middernacht hun zoon heimelijk van het kruis en begroeven hem. De volgende dag zag de soldaat, die uit het graf gekomen was, dat ��n kruis zonder lijk was. Hij was heel bang dat hij verschrikkelijk gestraft zou worden en hij legde aan de dame uit wat er gebeurd was: hij bevestigde dat hij de uitspraak van de rechter niet zou afwachten, maar dat hij zijn nalatigheid zou straffen met het zwaard.

Zijn vrouw zei met evenveel meelijden als kuisheid: 'hopelijk laten de goden niet toe dat ik op hetzelfde ogenblik de lijkstoeten zie van twee mannen die voor mij heel dierbaar zijn. Ik wil liever een dode aan het kruis hangen dan een levende te doden.' Na deze woorden gaf ze hem de opdracht het lichaam van haar echtgenoot uit de lijkkist te halen en aan dat lege kruis te slaan. De soldaat gebruikte het talent van de heel vooruitziende vrouw, en de volgende dag vroeg het volk zich verwonderd af hoe er dan toch een dode aan het kruis gekomen was.

(Naar Petronius, Satiricon, 111-112)